VIER LESSEN VAN TREKVOGELS

 

Dr J.R. Beeke

 

Vertaling: mr A.A. Bart, met dank aan drs J. Weststrate

 

Onze tekstwoorden deze morgen zijn Jer. 8:7:

 

Zelfs een ooievaar aan den hemel weet zijn gezette tijden, en een tortelduif en kraan en zwaluw nemen den tijd hunner aankomst waar, maar Mijn volk weet het recht des HEEREN niet.

 

Met Gods hulp is ons thema deze morgen: vier lessen van trekvogels. Eerst zullen we de les zien wanneer te gaan. Ten tweede, waarheen te gaan. Ten derde, hoe te gaan. En ten vierde, op welke leeftijd te gaan. Vier lessen van trekvogels. We leren van hun vertrek, dat ze ons leren wanneer te gaan, waarheen te gaan, hoe te gaan en op welke leeftijd te gaan.

 

Sommige mensen, geliefde gemeente, denken dat je net zoveel van God kan leren uit de natuur als uit de Bijbel of in Zijn huis. Het is waar dat we heel veel van God kunnen leren uit de natuur. In het bijzonder sommige eigenschappen van God zoals Zijn alwetendheid. Maar Gods zelfopenbaring in de Bijbel overtreft ver Zijn openbaring van Zichzelf in de natuur. In de Bijbel openbaart God Zichzelf in Jezus en door de Heilige Geest. De natuur leert ons niets over Jezus. De natuur leert ons niets over hoe de Heilige Geest werkt in het hart. En toch kan de natuur ons geestelijke lessen leren. De Bijbel gebruikt de natuur om dat te doen. En, zoals Calvijn zegt, moeten we de bril van het Woord van God opzetten, als we naar de natuur kijken. Om de geestelijke lessen te leren, die de Bijbel ons door de natuur leert. En onze tekst deze morgen, is een opmerkelijk voorbeeld hiervan.

 

God spreekt tot ons deze morgen door vier vogels in het rijk van de natuur. De vier vogels zijn erg verschillend van elkaar. Sommige zijn erg groot, in het bijzonder de ooievaar. In Palestina was deze 1,30 m lang, met een vleugelbreedte van 2,30 m. Andere, zoals de zwaluw, zijn aan de kleine kant. Maar de precieze vogels hier er zijn ook verschillende vertalingen, er is wat verwarring of het nu een kraanvogel of een lijster is, of dat de zwaluw eigenlijk een gierzwaluw is laat het zijn wat het wezen moge, de precieze vogels maken weinig verschil, want wat hen allen samenbrengt, is, dat ze alle trekvogels zijn. Alle maken twee lange reizen per jaar, jongens en meisjes. Iedere herfst vliegen ze naar het zuiden, van een koud naar een warm klimaat. En iedere lente vliegen ze naar het noorden, van een heet klimaat naar een aangenamer, noordelijker zomerklimaat. Nu, deze trek, zegt Jeremia, heeft ons veel te leren. Hij zegt: Zelfs de ooievaar kent haar gezette tijd, de tortelduif, de kraanvogel, de zwaluw nemen de tijd waar van hun vertrek, maar mijn volk kent het recht des HEEREN niet. Dus al deze vogels weten wanneer de vlucht te nemen en te vertrekken.

 

In onze cultuur, in onze Noord-Amerikaanse context, hier in Michigan, komt de trek in golven. In maart de golf van de eenden en de watervogels. En de tweede golf, de tuinfluiters enz. Dan verscheidene vlagen in mei. In de herfst herhaalt die kringloop zichzelf, in september en dan weer in oktober. En het is fascinerend om die vogels echt eens te bekijken in de tijd van de trek. Een groot aantal extra soorten komt door het gebied. Als je naar een plaats gaat zoals Point Dealy in Ontario, waar het land op een punt loopt voordat de vogels het meer over gaan, kan je op sommige dagen midden in de trek wel honderd verschillende soorten zien op n dag. Al deze vogels weten wanneer te trekken. Ze weten wanneer ze hun lange vluchten moeten beginnen. Ze weten hun gezette tijd. En wat ze dikwijls doen, is verzamelen in kleine groepen. Sommige in groepen van vijf of tien, andere in twintigtallen, andere in honderden of duizenden en ze wachten een paar dagen op elkaar. Hoe ze dat doen, weten we niet. Maar nadat een bepaald aantal bij elkaar verzameld is en er een weersverandering optreedt, gaan ze op de vlucht en weg gaan ze. Daarom zie je soms verscheidene vogels samenkomen, bijvoorbeeld in de winter, als je boomklevers begint te krijgen op je voederplankje en ook meesjes. Deze vogels, verschillende soorten, komen soms ook bij elkaar. Maar het punt is dit: ze weten allemaal wanneer ze moeten vertrekken. Ze hebben allemaal een van God gegeven instinct. Ze hebben een of andere mysterieuze impuls in zich, zodat deze trekvogels weten wanneer ze naar het zuiden moeten trekken en wanneer ze naar het noorden moeten trekken.

 

Nu, u voelt natuurlijk al wel dat er een grote geestelijke les ligt in deze dingen. God probeert ons geen les te geven in biologie of een vorm van wetenschap hier in onze tekst, vanmorgen. Sommige mensen denken dat de Bijbel een tekstboek is voor biologie en geografie en allerlei soorten menselijke wetenschap. Maar dat is niet het hoofddoel van de Bijbel. De Bijbel is geen tekstboek voor verschillende soorten wetenschappen, hoewel datgene wat het zegt over de wetenschap waar is. Maar het is niet ontworpen om ons wijs te maken tot wetenschap. Het is gemaakt om ons wijs te maken tot zaligheid. En daarom heeft God een doel, met het geven van deze lessen uit de natuur. Ook door deze trekvogels. Wat de HEERE tot Isral zegt, en uitgebreid tot ons deze morgen, is: Overweeg wat deze vogels doen ieder jaar.

 

En wat doet u? Wat doe ik? Bent u en ik, zijn wij zo wijs als deze vogels? Ze weten hun tijd van aankomst en hun tijd van vertrek. Ze weten waarheen ze moeten gaan. Weet u wanneer u moet vertrekken en waarheen en hoe? Bent u zo wijs als de vogels? Nu, de conclusie van onze tekst is uiteraard, dat God zegt, dat de wijsheid van deze vogels de wijsheid van Zijn eigen onwetend verbondsvolk te boven gaat. Merk op dat Hij hen Mijn volk noemt. Zelfs een ooievaar aan de hemel weet zijn gezette tijden, en een tortelduif en kraan en zwaluw nemen de tijd hunner aankomst waar, maar Mijn volk weet het recht des HEEREN niet. De vogels gehoorzamen beter dan Gods volk, ondanks alles wat God hen heeft gegeven. Waarom? Omdat ze het recht des HEEREN niet kennen. De HEERE dient een ernstige klacht in tegen Zijn eigen volk. Dat volk, aan wie Hij de tempel heeft gegeven en al de middelen van verzoening en al de kostbare beloften van de komende Redder. En juist dit volk, uit alle volken, antwoordt Hem met onwetendheid. Antwoordt met negeren en verwaarlozen van het recht van de allerhoogste God.

 

Het woord recht of oordeel hier, in deze tekst, is in het Hebreeuws niet een woord dat simpelweg Gods oordeel van toorn betekent, maar eigenlijk duidt op Gods wetten, Gods stelsel van richtlijnen, Gods verbond. Het kan worden vertaald als Gods inzettingen, Gods regels, Gods eisen en het kan zelfs heel het woord van God behelzen. Het heeft veel weg van wat gebeurt in Ps. 119. U weet wel, de Psalm heeft 176 verzen en 174 daarvan hebben n van deze woorden in ieder vers: f wet, f inzettingen, f woord, f oordelen. Het is een uitdrukking die het geheel van Gods wet omvat, Gods richtlijnen. En u ziet, het punt dat God maakt, is, dat Isral claimde Gods wet te kennen. En Isral dacht dat het wijs was. Kijk maar naar vers 8, net na onze tekst. Hoe zegt gij dan: Wij zijn wijs, en de wet des HEEREN is bij ons? Nu, als dat waar is, als u denkt dat u wijs bent en de wet van de HEERE bij u is en u nu de wet gehoorzaamt, zie, dan heb Ik de wet tevergeefs gemaakt. En de gehele pen van de schriftgeleerden, zo gaat Hij verder in vers 8, is tevergeefs. En al de profeten die Ik u heb gezonden, zijn tevergeefs.

 

U ziet, Isral wist het met het verstand, dat is waar. Maar niet met het hart, niet gewillig, ze aanvaardden het niet met hun wil, ze waren niet van harte trouw aan Gods wet en Gods oordelen met hun hart. Ze waren er niet emotioneel in betrokken. Nu, dat konden ze wel zijn geweest en dat moesten ze zijn geweest. Gods klacht hier is een klacht tegen moedwillige onwetendheid. De HEERE sprak Zijn woord, de mensen kenden Zijn oordelen. Ze kenden Zijn wet. Maar ze waren niet genteresseerd. Ze gingen door de vormen en de bewegingen heen, maar in werkelijkheid diende ze andere goden. Ze heiligden de sabbat niet, zoals ze moesten doen. Ze sliepen die weg of ze gebruikten deze voor hun eigen plezier. En ze waren betrokken in ander kwaad. Ze onderdrukten de armen, ze probeerden goederen bijeen te brengen, ze waren hebzuchtig, zegt God op verscheidene plaatsen in dit hoofdstuk. Ze schonden de gerechtigheid. Ze gaven God vormendienst, maar geen ware dienst. En het ergste van alles, ze zagen het niet. Ze zagen hun wanhopige toestand niet. Niemand, zegt vers 6, bekeerde zich van zijn kwaad. Niemand keek naar zichzelf en zei: De reden dat de vijanden aan de grens zijn en gereed om ons land over te nemen, de reden dat al deze kwellingen op ons komen, is vanwege wat ik heb gedaan. Nee, iedereen, zegt vers 6, volgt zijn eigen levenskoers, zijn eigen besluitvorming. Net zoals het paard dat elke kant uit de strijd in stormt, zo gaat een ieder zijn eigen weg. Niemand kent zich schuldig, niemand bekeert zich van zijn boze wegen.

 

Dat is erg genoeg, ziet u. Dat mensen van God weg gaan en hun eigen koers volgen. Maar wat nog erger is, is dat ze weigeren om terug te keren. Ze weigeren terug te keren, zelfs wanneer God hun Zijn profeten zendt om ze te laten zien dat ze op de verkeerde weg zijn. Ze waren in een staat, zegt vers 5, van een eeuwig durende afkeer. Zie, ze weigeren terug te keren. Ziet u, niets schijnt Isral te helpen. Al de pogingen van de profeten schijnen tevergeefs. Isral is rebels, een stijfkoppig volk. Ze verharden hun harten, ze verwerpen Jehova, ze verwerpen een soevereine, verbondhoudende God. En zodoende verwerpen ze het verbond ook. De verbondsbrekers. En wat doet God? Hij zegt: Isral, kijk eens naar de lucht. Zien jullie de ooievaars niet? Ze weten hun gezette tijd. Ze gehoorzamen het instinct dat Ik in hen heb gelegd. Beter dan u de wet en het geweten gehoorzaamt, dat ik in u heb gelegd. O Isral, leer van de vogels, die weten waarheen te gaan en wat ze moeten doen. Maar u weigert Mijn verbond te houden. Wat een tragedie. Wat een tragedie. Om de levende God ongehoorzaam te zijn, Die niets anders dan goed aan Isral heeft gedaan.

 

Maar geliefde gemeente, ik vertrouw dat u begrijpt dat we niet maar spreken over Isral, alleen maar over Isral, vanmorgen. We spreken over ons. Zijn wij ook maar iets anders vanmorgen? Weten wij de tijd van Gods bezoeking in ons leven? Als wij de hemelen aanschouwen, leren wij de lessen van de trekvogels? Laat ons die lessen eens bezien, n voor n. De eerste les is deze: net als deze vogels wisten wanneer ze moesten vertrekken op de bijzondere tijden van het jaar, zo moeten wij leren van hen om tot God te vluchten op de bijzondere tijden van Zijn bezoek. U ziet, de trekvogels bouwen een nest. Dan, een paar maanden later, moeten ze dat weer verlaten. Ze moeten hun lange reis beginnen, weer opnieuw, iedere zes maanden. Zouden ze de wintermaanden in hun nest blijven, dan zouden ze uiteindelijk sterven. Ze moeten f hun nest verlaten, f sterven.

 

Nu, daar is een verbazingwekkende parallel met onze situatie van nature. Van nature bouwen we onze eigen plaatsen in deze wereld, onze eigen agendas, onze eigen koninkrijken, onze eigen huizen. We houden van die plaatsen. We willen daar blijven. Maar geestelijk moeten we vluchten voor ons leven, weg van al de nesten die we hebben gebouwd. Het is zoals bij Lot, die in Sodom vertoefde. Hij moest uit Sodom vluchten, hoewel hij daar alles had. Weet u wat dat betekent in uw leven? Heeft u ooit moeten vluchten uit Sodom? Heeft u ooit uit alle nesten moeten vluchten, die u had gebouwd? Weet u wat het betekent om u van uw zonden te bekeren? Hoor de roepstemmen van kwelling en dood, hoor de roepstem van Gods woord die tot u komt van de preekstoel en vlucht naar de Heere Jezus Christus. Vlucht tot Hem als een arme, gebrekkige zondaar. Wel, als u die ervaring kent, weet u dat u niet meer kunt vertoeven in Sodom. En ik zeg u, gemeente, deze morgen, als onze ogen open zijn om de werkelijkheid van leven en dood en eeuwigheid te zien, kunt u niet een enkel uur langer in het Sodom van deze wereld blijven. U kunt aan niemand anders trouw beloven dan aan God, in de Heere Jezus Christus. En u zult bezet zijn met dezelfde nood voor uw kinderen. U zult zijn als de gevangenbewaarder van Philippi. Hij moest redden in het midden van de nacht, om n of twee uur in de morgen. Hij haalde zijn kinderen uit bed. Die kinderen konden niet wachten tot de morgen om het Evangelie te horen. Ze zouden kunnen sterven in hun slaap. U ziet, u kunt niet wachten als u begrijpt hoe dringend het Evangelie is. U kunt niet ongewassen zijn in het dierbare bloed van Jezus. U kunt niet doorleven zonder een Redder voor uw ziel.

 

Nu, de vogels kennen hun gezette tijden. Ze weten het bijzondere jaargetijde. En zo heeft de HEERE ons bijzondere tijden gegeven. Bijzondere tijden om tot Hem te vluchten. Jezus spreekt daar ook van in het Nieuwe Testament, Lukas 19, toen Hij Jeruzalem aan Zijn voeten zag. Die plaats daar is vandaag de dag nog altijd gemarkeerd in Isral. Er is daar een kapel gebouwd met de naam kapel van de traan, waar Hij uitbarstte in wenen. Hij zei: O, dat Isral de tijd van haar bezoeking kende. En daarmee bedoelde Hij natuurlijk: Ik ben hier en Ik ben gekomen met het Evangelie. Het Evangelie stuitte op dove oren en harde harten. En zelfs de levende Jezus was niet effectief in Zijn dienst voor de massas van Jeruzalem. En daarom weende Hij over Jeruzalem. O, dat u de tijd van uw goddelijke bezoeking had gekend.

 

O geliefde gemeente, een tijd van dood in een kerkgezin is een tijd van goddelijke bezoeking. Een tijd van de dood van een nauwe verwant, maar ook een tijd van vele doden, is een tijd van goddelijke bezoeking. We verkeren juist nu in zon tijd. We waren vrijdag en zaterdag in het begrafenishuis en maandag opnieuw. Vijf keer in minder dan vier weken. Twee op n dag. Hoort u de stem van God! Dit is Zijn bezoek aan deze gemeente, deze tijd. Bekeert u en keert terug. Vlucht als de ooievaar. Neem de toevlucht tot de Heere Jezus Christus. Vijf zijn gestorven in minder dan vier weken en allerlei mensen zijn in het ziekenhuis. U hoorde een lange lijst. Hoort u de HEERE spreken? En antwoordt u? Of blijft u gewoon zwijgen, zoals het volk op de berg Karmel, toen Elia uitriep: Kies dan heden wie gij dienen zult! Als God God is, volg Hem dan, als Bal God is, volg hem. En het volk antwoordde hem niet n woord. Waarom antwoordden ze hem niet? Wel, ze begrepen de oordelen van de HEERE met hun verstand. Maar niet met hun gevoel, niet vrijwillig. Niet met hun hart.

 

Er zijn er zovelen vanmorgen, die hier zitten. U weet wie u bent en toch bidt u niet om genade. U hebt onder het woord gezeten, jaar in jaar uit. Week na week heeft u duizenden boodschappen gehoord van de allerhoogste God, tot u sprekend, u aandringend, met u pleitend om u te keren tot de eeuwige weg, weg van de rampzaligheid, om de levende God te zoeken. En u weigert te gehoorzamen tot op de huidige dag. O, dat u nu Gods stem zou horen, voordat uw naam wordt toegevoegd aan deze necrologie die dit jaar reeds is uitgegeven. O, dat u Hem nu zou zoeken. Nu, in de tijd van de bezoeking.

 

Merk op dat een bijzondere tijd van bezoeking een tijd is van beproeving en ziekte en smart. En hoevelen van ons hebben droefheid? Hoevelen hebben ziekte, hoevelen zijn juist nu in bijzondere beproeving? Beproevingen die bekend zijn en beproevingen die onbekend zijn. Niet alleen die lange lijst van vanmorgen. Er zijn er meer van u die onder grote beproevingen zijn. Dit is Gods bezoeking. Dit is God, Die persoonlijk tot u en uw gezin zegt, tot de gemeente: Bereidt u voor om uw God te ontmoeten!

 

Merk op dat een tijd van bijzonder bezoeking de tijd is, dat Jezus Christus vrij aan ons wordt aangeboden. Vrij aangeboden in het Evangelie, als een volkomen, bekwame en gewillige Redder. Hoort u dat niet, iedere week? God heeft Zijn dienaren tot u gezonden om u persoonlijk van de preekstoel Zijn passend Evangelie te brengen. Dat is een bijzondere bezoeking. Het is ook een gevaarlijke zegen, omdat u deze kunt misbruiken. Als u er niet op antwoordt, zal het eens tegen u getuigen.

 

En dan is een bijzondere tijd van bezoeking, wanneer de Heilige Geest reddend werkt in anderen rond u. In verwanten en vrienden. Dat gebeurt ook, juist nu, in deze gemeente. Ondanks teleurstelling, ondanks sommigen die ons hebben verlaten. God schijnt de laatste tijd in een flink aantal mensen te werken. We zagen dat het laatste avondmaal. Maar er zijn er meer, er zijn er veel meer, die worstelen met geestelijke zaken. God werkt. U weet dat. Hij werkt in je vader, je moeder, uw kinderen of uw ouders. Velen van u. Velen van u die Hem nog niet antwoorden, zien wat anderen gebeurt. En toch gaat u door. Uw eigen weg. Zonder het ter harte te nemen. Ziet u, ieder bekeerd mens rond u roept door zijn levenswandel, door zijn voorbeeld, tot u door dezelfde megafoon waardoor God tot u roept, zeggende: Leef, zondaar, leef. Ga niet door op deze manier.

 

En ten slotte, spreekt God in een speciale tijd van bezoeking als Hij op een bijzondere manier uw geweten prikkelt en uitdaagt. In tijden wanneer Hij uw hart zacht en voor indrukken vatbaar maakt. U herinnert u die tijden, toen u jong was. Velen van u. U groeide ermee op. Het waren als het ware golfbewegingen. U duwde ze weg. Maar diep van binnen wist u, dat u naar de Heere moest vluchten. Dat u ernst moest maken met uw ziel. U voelde de Heilige Geest met u strijden. Maar deze indrukken vervaagden, omdat u de tijd van uw bezoeking niet kende, omdat u het recht des HEEREN niet kende. U wekte uzelf niet op, bij zulke gelegenheden. Maar zelfs nu is uw hart niet week gemaakt als u hoort van al deze doden en al die ziekte? Maakt dat niet dat u gaat nadenken? Zorgt dat er niet voor dat u gaat overwegen: hoe zou het zijn als ik het was geweest? O geliefde vriend, leer alstublieft acht te geven op de tijden, om het recht des HEEREN te kennen. Bekeer u! Zoek de HEERE!

 

En wat als u het niet doet? Wel, de eeuwigheid zal openbaren dat het verwaarlozen van zulke manifestaties, zulke tijden van goddelijke bezoeking het keerpunt is voor duizenden en duizenden en duizenden tot hun eeuwige ondergang. Er zijn miljoenen mensen heden in de hel, die moeten belijden dat er tijden waren dat de Geest des HEEREN met hen streed. Maar ze keerden het af. Tijden dat hun gewetens waren ontwaakt, tijden dat ze wisten dat er maar een stap tussen hen en de redding, en een stap tussen hen en de dood was. En toch weigerden ze te buigen onder de uitnodigingen van het Evangelie, zoals Felix. Hij zei: Kom terug, Heere, op een gelegener tijd. En de dag kwam nooit. De dag kwam nooit. Ze daagden God uit om hen voor eeuwig te verlaten. O, hoe gevaarlijk, hoe gevaarlijk is het om te strijden tegen de dagen van Gods bezoeking. Hoe gevaarlijk is het om niet te vluchten naar de Heere Jezus Christus. Hoe gevaarlijk is het om de tijden van genade en bevoorrechting niet te gebruiken, die naar ons toe komen. O, Jezus moest wenen over Jeruzalem, over een stad die niet over zichzelf weende. Moet Hij dat over u doen vandaag? Moet Hij wenen over deze gemeente, omdat deze gemeente niet over zichzelf weent? Er komt natuurlijk een dag dat Hij niet zal wenen. Er komt een dag dat het gedwee en zachtmoedige Lam van God zal komen als de machtige Rechter van hemel en aarde. En dan zal het te laat zijn. Dan zal er geen tijd meer zijn voor genadige uitnodigingen. Dan zult u uitroepen, u die nog steeds weigert zich te bekeren en het Evangelie te geloven: Bergen en heuvels valt op mij en bedek mij voor de toorn van het Lam. O, stel niet uit! Zoek Hem nu! Hij is nu nog steeds Redder! Spoedig zal Hij Rechter zijn en niet langer de zaligheid aanbieden. Maar vandaag nog biedt Hij de redding aan. O, dat Hij vandaag niet over u zou moeten wenen, maar dat Hij Zich over u zou mogen verblijden!

 

O, maar u zegt, ik ben bang dat mijn tijd van bezoeking voorbij is. Mijn geweten is zo hard. God heeft zo duidelijk gesproken in het verleden. Ik verwierp Hem zo vaak. Wat moet ik tot u zeggen? Het is allemaal waar. Maar herinner n ding. Degenen wier handen rood waren van Jezus bloed op het kruis, waren onder degenen die werden gered op de Pinksterdag. Onze God is nog steeds bezig met het redden van Jeruzalem-zondaars. En u bent nog in leven. En er is niet een enkel persoon vanmorgen hier, die Hij niet kan redden. En niet wil redden. Zult u niet uitroepen: Mannen broeders, wat moet ik doen? Vertwijfel niet aan Gods genade. Maar misbruik die genade niet! Stel het niet uit! Wees geen Felix! Vandaag, vandaag, op de dag van de bezoeking, als u Zijn stem hoort, verhardt uw hard niet.

 

Maar er is een andere, erg belangrijke les die we moeten leren van deze trekvogels. Ze weten niet alleen wanneer ze moeten gaan, ze weten ook waarheen ze moeten. Ze weten waarheen ze moeten. Of ze nu een lange reis moeten maken of een korte, of ze nu over land of over zee moeten vliegen, dat maakt geen verschil. Ze weten waarheen ze moeten vliegen. In feite gaan ze ieder jaar naar dezelfde plaats, de meeste van hen. Dezelfde plek. Zelfs de jonge vogels, die zo jong zijn dat ze daar nooit geweest zijn. Ze weten op n of andere manier waarheen ze moeten gaan. Af en toe, vanwege tegenwind, vliegen sommige vogels een beetje uit de koers sommige vogels in trekgroepen maar op n of andere manier komen ze toch op dezelfde plaats. En op die manier gedragen deze trekvogels zich jaar na jaar. Ze weten waarheen ze moeten gaan. Het is een miraculeus, prachtig fenomeen. En zo zegt God tot ons, door deze vogels: Weet u waarheen u moet gaan? Weet u waarheen te gaan?

 

De mens van nature, weet natuurlijk niet waarheen te gaan. De mens van nature gaat overal heen, behalve tot de Heere Jezus Christus. Maar weet u waarheen te gaan? Wat zou u denken van een zwaluw die tegen u zei: Wel, ik ga naar de Noordpool vliegen om een zonnig land te vinden? Jongens en meisjes, jullie zouden zeggen: Die vogel is in de war. Er is geen zonnig land op de Noordpool. Maar is het niet even dwaas, als God jullie gemaakt heeft om slechts geluk te vinden in Hem, dat jullie proberen geluk te vinden in dingen van tijd en sensatie. Dat jullie naar de wereld en naar bezittingen en naar mensen en naar andere dingen gaan, veeleer dan tot de levende God? Er is slechts n plaats waarheen jullie moeten gaan, n Persoon tot wie jullie moeten vluchten. Jullie moeten vluchten tot Jezus Christus en een plaats die we Golgotha noemen. Jullie moeten vertrekken naar Golgotha. Jullie zielen moeten vertoeven op Golgotha. Jullie moeten al je zonden werpen daar aan de voet van Golgotha. En jullie moeten uitroepen: Zoon van David, ontferm u mijner!

 

Zelfs een ontwaakte zondaar kan naar de verkeerde plaats gaan. Hij kan gaan naar zijn eigen Bijbellezen, naar zijn eigen gebeden, naar zijn eigen reformatie van het leven. Ziet u, hij moet nog leren om direct naar Jezus Christus te vluchten. Direct naar Jezus Christus, dat is pracht van het gereformeerde geloof. Er is slechts n Middelaar gegeven tussen God en mensen, Christus Jezus. We zijn niet in het Rooms-katholieke systeem, waar je naar Maria en Petrus gaat. Nee, nee. Rechtstreeks naar Christus! Rechtstreeks naar Christus! En dat is wat we leren van deze vogels. Ze moesten weg uit zichzelf vliegen, als het ware. Ze moesten uit hun eigen nest vliegen. Ze moesten naar een nieuwe plaats vliegen. De kraanvogels en de zwaluws beschermen zichzelf niet tegen de komende winter door grotere en betere nesten te bouwen dan in de zomer. Ze vinden geen rust door enige inwendige krachtsinspanningen. Ze vliegen weg. Dat is de enige plaats waar we rust zullen vinden voor onze ziel. Door tot Jezus te vluchten en tot Zijn verzoenend bloed. Thomas zei eens tot Jezus: Heere, wij weten niet waarheen Gij gaat, dus hoe kunnen wij de weg weten? Maar wij hebben de hele Bijbel. Wij weten de weg. Wij weten dat er slechts n Naam is. Wij weten dat het duidelijk is. Mijn vriend, u moet vertrekken. U moet deze wereld gebruiken om u voor te bereiden voor het hiernamaals. U moet niet rusten met minder dan met te vluchten tot de wonden van de Heere Jezus Christus. Dit is uw gezette tijd. Dit is de tijd van goddelijke bezoeking. En de uitnodiging gaat opnieuw uit. We weten niet wie er deze week zal streven. Maar opnieuw gaat de uitnodiging tot u uit, deze morgen. Vlucht, of u zult sterven. Wat gaat u doen?

 

Nu, deze trekvogels weten niet alleen wanneer te gaan dat is onze eerste gedachte en waarheen te gaan dat is onze tweede gedachte maar ze gn ook werkelijk. Dat is onze derde gedachte. U begrijpt, het zou hen niet helpen als ze zouden weten waarheen en wanneer, maar niet zouden gaan. Ze geven toe aan hun instinct, van God geschonken, dat hen leidt. En dus, zo zegt God, zijn deze vogels wijzer dan wij. Velen van ons hebben het Evangelie vele, vele keren gehoord. We weten wanneer te gaan. We weten dat het nu is. Als u een kind van vijf jaar in ons midden vraagt: Wanneer is de beste tijd om de Heere te zoeken? Ik denk dat die u zal kunnen zeggen: Nu, terwijl ik vijf jaar oud ben. We weten dat allemaal. En we weten allemaal waarheen te gaan. Als onze oren open zijn als we naar de kerk komen, weten we dat de enige plaats waarheen we moeten gaan, is, naar de Heere Jezus Christus. En toch gaan we niet. Is dat niet dwaas. Te zeggen dat we werkelijk in de hel geloven, maar we zoeken er niet aan te ontsnappen? Is dat niet dwaas, om te zeggen dat we geloven in de hemel, maar nooit de weg te gaan die daarheen leidt? Is dat niet dwaas om te doen voorkomen dat we geloven in de enige Redder en Hem toch niet werkelijk te vertrouwen en te gehoorzamen? Is dat niet dwaas, om ongered door te gaan, zonder de Heere te zoeken? En toch zijn er zovelen van u, die claimen onbekeerd te zijn door uw open belijdenis dat u de Mens niet kent. Zovelen van u zijn ernstig op veel manieren in uw leven. U verlaat de kerk dikwijls op zondagavond en zegt: Ik ga de Heere zoeken. Doet u dat? Is het niet dwaas dat niet te doen? En ik zeg het met liefde tot u: U bent niet zo dwaas op andere terreinen van uw leven, zoals op het geestelijke. Als het gaat over uw gezin: de meeste van u zijn erg goede, gerespecteerde gezinnen, uitwendig. Als het gaat over uw baan, uw zakenrelaties: u weet wat u doet, u bent succesvol, u werkt hard. U bent niet dwaas op deze gebieden. U hebt alle geestelijke bagage die u nodig heeft. En al de vaardigheden die u nodig heeft om uw basis op ieder terrein van uw leven te bestrijken. Uitgezonderd n. De meest belangrijke. Uw relatie met God. En dus plant u zorgvuldig alles wat u nodig heeft: emotionele behoeften, lichamelijke behoeften, arbeidsbehoeften. Maar u verwaarloost dwaas de grootste behoefte van alle. O, mijn vriend, wat zal het u baten als u de gehele wereld gewint, maar schade lijdt aan uw ziel? Vertel me eens, laat me eens een ogenblik met u argumenteren: is er iets, iets in de wereld, dwazer dan niet te vertrouwen in een rijke, volkomen en uitnodigende Redder?

 

Ik roep u tot getuige deze morgen, dat ik u opnieuw heb voorgesteld leven en dood. En ik waarschuw u opnieuw voor de consequenties van uw noodlotige dwaasheid in het wegblijven van de Heere Jezus Christus. Jongens en meisjes, jonge mensen, ouders en senioren, als u omkomt in uw zonden, herinner dit: u zult niet ongewaarschuwd verloren gaan. En niet onuitgenodigd. En dat zal branden in uw geweten in de hel als een knagende worm, dat u de dag van Gods bezoeking weggeduwd hebt. Waarom zoudt gij sterven, zegt God. Ik heb geen lust in uw dood. Waarom zoudt gij sterven, Isral? Is er enige onwil in Mij? Is er iets laakbaars in Mij? Is er iets in Mij dat niet waardig is om te worden gediend? En waarom zult u uw hart zetten op de speeltjes en prulletjes van deze wereld, die niet zullen blijven? Geeft u niets om uw eigen ziel? Geeft u niet om vrede hier en eeuwigdurend leven hiernamaals. Waarom zoekt u het dan niet? Bij de Redder. Bij de enige Plaats, die gevonden kan worden? Laten de vogels u leren. Ze gaan inderdaad. Wees als hen. Kom als een arme zondaar tot Christus. U zegt: Ik kan niet komen. Kom dan met uw onmogelijkheid om te komen. Kom en roep het uit. U kunt uw knien buigen, u kunt toch uitroepen: Zoon van David, wees mij genadig!

 

En dan, het laatste wat we leren van de vogels is dit. Deze vogels weten niet alleen wanneer te gaan en waarheen te gaan en ze gaan niet alleen, maar ze gaan allemaal. Van iedere leeftijd. Jong en oud. Van iedere leeftijd. Nieuwgeborenen, die nooit eerder hebben getrokken. Ze gaan ook. Ze vertoeven niet in de herfst. Nu, jongen mensen, kinderen, ik wenste wel dat jullie allemaal waren zoals deze vogels. Als u zes jaar oud bent, of tien jaar oud, of veertien jaar oud, ik wenste wel dat jullie allemaal naar God zouden vluchten terwijl jullie jong zijn. Dat is de beste tijd om te gaan. God verbindt speciale beloften aan kinderen die tot Hem komen met al hun zonden. Zij die Mij vroeg zoeken, zegt Hij, zullen Mij vinden. Kinderen, tieners, waarom verspelen jullie je tijd in deze wereld. Terwijl je kostbare tijd weggooit. Waarom doen jullie dat? Wanneer juist je jonge jaren, je beste jaren, zouden kunnen worden gegeven aan de Heere. Waarom vertoeven jullie in Sodom?

 

Maar de ouder-vogels gaan ook op de vleugels richting het Noorden, op het juiste moment. Ze hebben de reis eerder gemaakt. Maar onverschillig hoe lang het is, als de bestemde tijd daar is, gaan ze opnieuw op de vleugels. En ik wenste wel dat alle ouders in ons midden waren zoals deze ouder-vogels. U heeft uw kinderen rond u, ouders, maar waarheen leidt u hen? U bent voorbeelden in leidinggeven, in hen ergens heen te leiden. U benvloedt uw kinderen, goed of slecht. O, dat uw geloof uw kinderen zou benvloeden om geloof te oefenen. En dat uw hoop uw kinderen zou terughouden van de zonde. En dat uw toewijding aan God en Zijn dienst, onder de invloed van de Geest, uw kinderen zou benvloeden om hun harten aan de Heere te geven terwijl ze jong zijn.

 

En dan zijn sommige van de trekvogels ongetwijfeld erg oud geworden. Sommige hebben vleugels die versleten van ouderdom zijn. Hun vlucht is moeilijk. Het is uitputtend. En toch, als de tijd komt gaan ook de oude vogels op de vleugels en vluchten tot Christus. O, ik wenste wel dat al onze oudere mensen zo wijs zouden zijn als deze oude vogels zijn. Ik wenste wel dat niemand van u zou vertoeven op de vlakten van dit aardse leven. Het daglicht van uw leven verdonkert. De bloem van uw beste jaren is verwelkt. De schaduwen van u levens lengen. Het is laat, erg laat voor sommigen van u. Drie onder u zijn weggenomen deze week. Bent u bedekt met het bloed van Christus, mijn oude vriend? Bent u gereed om God te ontmoeten? Is de levende God uw God? U moet in Christus zijn. U moet vertrekken! O, dat iedereen van ons zou zeggen: Heere, laat me niet dwazer zijn dan de ooievaar en de duif en de kraanvogel en de zwaluw, die weten wanneer te gaan, waarheen te gaan en hoe te gaan en op welke leeftijd te gaan. Help me nu te gaan naar de Heere Jezus Christus. Om de toevlucht te nemen tot Zijn wonden en aan Zijn hart, om in Hem vrede te vinden, die alle verstand te boven gaat.

 

Amen.

 

Dr Joel R. Beeke is professor in de systematische theologie en homiletiek aan het Puritan Reformed Theological Seminary, predikant van de Heritage Netherlands Reformed Congregation in Grand Rapids, Michigan USA (n van de voormalig Gereformeerde Gemeenten in Noord Amerika) en redacteur van The Banner of Sovereign Grace Truth. Hij hield deze preek op zondagmorgen 29 januari 2006. De audioversie hiervan is voor een ieder vrij te downloaden van www.sermonaudio.com. Voor de vertaling hiervan was mr A.A. Bart en hij alleen verantwoordelijk en hij was ook degene die daartoe na het horen van de preek uit eigen beweging het initiatief nam.