door Pulpeet

door Pulpeet (administrator) op 09 Jan 2004 17:25

op 09 Jan 2004 15:03:40 schreef Remco II:

quote:

op 09 Jan 2004 13:51:06 schreef xgnoom:
Remco II, de manier waarop jij je redenering neerzet is idd typisch GG. Ik ben zelf erg blij dat in de GKV de nadruk niet zo op de ellende ligt, dat hoeft ook niet m.i.

Van de GG wordt ik zelf depri. De nadruk op ellende is heel groot. Voortdurend vraagt ben zich af: ken ik mijn ellende wel goed genoeg? en in het verlengde daarvan: ben ik wel behouden? - want je verlossing hangt van je ellendekennis af, er mag immers geen spoor van eigen werken zitten in je behoud, verdorven mens die je bent.
Kortom, de emotionele ervaring is een belangrijke factor geworden, wat tot veel onzekerheid leidt. Uiteindelijk is de GG is dus remonstrants, omdat je eerst zelf het licht gezien moet hebben, pas dan ben je zeker van je behoud en mag je aan het avondmaal.

Dit is mi in tegenspraak met de beloften van troost en verlossing, die volgens de HC de kern van de bijbel zijn. Je zekerheid is het kruis van Christus, ongeacht wie je bent of wat je doet als mens.

Ik denk dus niet de GKV die kant op moet. Maar dat neemt niet weg dat we best eens over na mogen denken over ellende-kennis.

Psalm 130 is een lied vanuit de diepte. Daarin vinden we echter ook: "Ik verwacht de HEERE; mijn ziel verwacht, en ik hoop op Zijn Woord. Mijn ziel wacht op de HEERE, meer dan de wachters op de morgen; de wachters op de morgen." (vers 5 en 6) Er staat dus: hij verwacht... Bovendien staat er het woord HEERE, en dat staat in de grondtaal meestal weergegeven als JHWH. Dat is: de Verbondsgod, die niet grillig is zoals de afgoden van de heidenen, maar die volstrekt betrouwbaar is.
In vers 5 staat er inderdaad ook JHWH. In vers 6 staat Adonai. Maar dat doet er natuurlijk verder niets aan af. De psalmdichter heeft het over JHWH.

En het is beslist waar dat het leven met God niet maar een leven is van zuchten over de ellende, en niet meer. In I Petrus 1:10 staat: "In Wie u...zich verheugt met een onuitsprekelijke en heerlijke vreugde." En er zijn meer teksten te noemen.
In de rechterflank van de gereformeerde gezindte wordt er weinig nadruk gelegd op deze aspecten. Ik heb een predikant dit nooit van de kansel horen roepen in de GG. Dus je stipt inderdaad wel iets aan.

Maar waar het mij om te doen is, is dit: hoe laten we alle aspecten van de Bijbel tot hun recht komen?

Ik vond zo graag een geloofwaardig antwoord op mijn vragen. Maar de prediking in de GKV heb ik daarin als uiterst teleurstellend ervaren. Het kwam allemaal zo oppervlakkig op mij over. Dat gevoel van: 'dit is het niet, er mist wat.' Je ziet de invloed van de secularisatie onder het kerkvolk. Je ziet van die lui in de kerk. Ze hangen rond in het uitgaansleven, disco's, kijken met een gerust hart alles op TV wat groen en geel is (films waarin gevloekt wordt, etc.). En als je vraagt: "Geloof je in Christus, en dat Hij voor je zonden gestorven is?", dan antwoorden ze zonder enige aarzeling: "Ja hoor!" Terwijl van de kansel maar geroepen wordt: "De HEERE heeft het gesproken, gijlieden zult vrede hebben", en: "Ulieden zal geen kwaad overkomen." (Jeremia 23:17!) Worden de zeven gemeenten - waarin heel wat serieuzer geestelijk leven werd gevonden (!) - ook zo benaderd in Openbaring 2 en 3?

Een citaat uit het Nederlands Dagblad van 28 oktober 2003:
"Nergens heb ik zoveel weerstand ontmoet als op vrijgemaakt-gereformeerde scholen. Veel leerlingen die zeiden kind van God te zijn en intussen alles deden wat God verboden heeft. Het had een sfeer van 'ik ben toch gered, wat kan mij nog overkomen?'. Naast mij stond toen een leerkracht te janken, omdat hij zich zo schaamde over mijn school. Zelf ben ik huilend en biddend naar huis gereden, want die jongeren ging mij enorm aan het hart."
Dat zegt Johan Vreugdenhil daar. Een teken aan de wand!

Las ik de Bijbel, dan vond ik dat niet oppervlakkig. Integendeel. En las ik een preek van Calvijn, dan vond ik dat ook niet oppervlakkig. Maar de prediking in de GKV ervoer ik wel zo. De taal is zo grondig anders dan die van de Bijbel en de belijdenisgeschriften, en de reformatoren.
Mijn conclusie is: de prediking in de GKV heeft zich in grote mate verwijderd van de zuivere prediking van de apostelen, en de prediking van de reformatoren. (Immers, de reformatoren zeiden "sola scriptura", en begonnen van daaruit overnieuw.)
Ik zeg er wel bij: ik zeg niet dat dit voor alle preken geldt die gehouden worden in de GKV.

Troost putten uit de vaste beloften van het evangelie is niet fout. Maar het is wel belangrijk hoe je dat doet.
Kortom, ik heb wel begrip voor jouw reactie. Of ik het met alles eens ben wat je zegt, weet ik niet. Maar er komt tegelijkertijd veel in mij naar boven, waarvan ik dan wil vragen hoe je dat dan ziet. (Zoals boven beschreven.)
Het gaat mij dus niet om een discussie over de GG. Meer over oppervlakkigheid, en hoe dat bestreden moet worden.

Al wat bestaat is onbereikbaar en onpeilbaar diep.

door Pulpeet (administrator) op 09 Jan 2004 17:25 edit: 09 Jan 2004 21:12

op 09 Jan 2004 14:44:53 schreef Marloes:
Trouwens, als jij vooral C Harinck goedvindt (zijn leer), en misschien nog Vreugdenhil, dan zul je ook in de GG weinig gemeentes vinden waarin je je echt thuis zult voelen (of anders gezegd, waar ze volgens jou echt de geref. leer leren).

Wat ik aan ds. C. Harinck vooral waardeer, is dat hij zijn Bijbel goed leest. Dat merk je in zijn prediking. Als hij moet kiezen tussen de dogma's van zijn kerk, of wat de Bijbel zegt, kiest hij voor de Bijbel. Zo hoort het.
Net zoiets merk ik aan ds. C.G. Vreugdenhil. Heel leerzaam is dat!

door Marloes (administrator) op 11 Jan 2004 23:07

(schijnt) Ook nog leuk (te zijn): het boek 'Afwachten of verwachten', van Klaas van der Zwaag. Gaat gedeeltelijk ook over de GKV, en in het interview dat je hier kunt beluisteren deze week wordt de gkv ook nog genoemd.

[

door Remco II op 12 Jan 2004 12:55

quote:

op 11 Jan 2004 23:07:20 schreef Marloes:
(schijnt) Ook nog leuk (te zijn): het boek 'Afwachten of verwachten', van Klaas van der Zwaag. Gaat gedeeltelijk ook over de GKV, en in het interview dat je hier kunt beluisteren deze week wordt de gkv ook nog genoemd.

"...1100 bladzijden. Geïnteresseerden in deze materie, die nog altijd gemeenten en gezinnen verdeelt, zullen ontdekken dat het leest als een trein."

Als ik dat boek lees, vind ik vele paragrafen zó interessant dat ik niet graag als een trein doorlees, maar liever niet teveel tegelijk lees. Die man presteert het om iedere pagina zó interessant te maken, dat wanneer ik een onderwerp zie er bijna niet vanaf kan blijven om het te gaan lezen. En volgens mij is het ook niet ideaal om te veel tegelijk te lezen.

"God kennen, en niet je eigen ellende, maakt hoogmoedig. Je eigen ellende kennen en God niet leidt tot wanhoop. Christus kennen is de middenweg, want daarin vinden we zowel God als onze ellende." Blaise Pascal - uit 'Gedachten'

door Remco II op 12 Jan 2004 13:12

Hier een paar interessante citaten uit Afwachten of verwachten? van dr. K. van der Zwaag over de vrijgemaakten, genomen van de pagina's 709 - 711.

3.6.6. Voortgaande bezinning
De laatste tijd is er van de kant van de vrijgemaakte kerken meer belangstelling voor de plaats van de geloofservaring. ... Tegelijkertijd is de zuigkracht van de evangelische beweging en de Willow Creek-beweging ook groot. Het lijkt er op dat het gebrek aan ervaring op de een of andere wijze naar compensatie zoekt.
Hoe gevoelig de zaak van de ervaring binnen de vrijgemaakte kerken nog steeds is, bleek wel uit de kritische receptie van het boek van ds. Fred van Hulst uit Australië. ...
...
Het verbaast De Ruiter dat het boek van Van Hulst negatief is ontvangen. Het boek stelt aan de orde dat het geloof wel eens 'half' kan zijn. Als Gunnink zegt dat God belooft om in de mens te komen en dat die belofte betrouwbaar is, zegt De Ruiter dat je dat ook gaat ervaren, een ervaring die overigens ook beloofd is.
...
Dat laatste aspect roept nog steeds kritiek op, bijvoorbeeld vanuit christelijk gereformeerde zijde. Een veertigtal predikanten van de CGK onderzocht een aantal vrijgemaakte preken. Men constateerde dat de notitie over de toe-eigening van het heil die door de CGK en GKV in 1975 zijn aangenomen, weinig doorwerkt in de praktijk.
De grootste moeite heeft men met de vrijgemaakte gemeentebeschouwing. "Over het algemeen gaan de preken ervan uit, dat de hele gemeente als verbondsgemeente daadwerkelijk deelt in het heil." Het werk van de Heilige Geest wordt amper belicht. "Dat de wedergeboorte ook voor verbondskinderen absoluut noodzakelijk is, wordt niet gezegd." A.C. Uitslag komt in zijn scriptie over oordeelsspreken in de gereformeerde gezindte tot een gelijke conclusie.

door Remco II op 12 Jan 2004 13:19 edit: 12 Jan 2004 13:27

Dat laatste is nou precies waar mijn moeite met de vrijgemaakte prediking ook ligt. Het lijkt wel alsof iedereen bekeerd en wedergeboren is. Alsof we ons dat niet eens hoeven af te vragen, maar dat dat een vanzelfsprekend feit is.
"Over het algemeen gaan de preken ervan uit, dat de hele gemeente als verbondsgemeente daadwerkelijk deelt in het heil." En de manier waarop dat gebeurt ontkent m.i. de tweezijdigheid van Bijbelboeken zoals Deuteronomium en Hebreeën: zegen en vloek.
Die CGK-dominees wijzen erop, maar desondanks blijven de GKV-dominees blijkbaar eigenwijs hun eigen manier van preken doordrammen.

Sorry dat ik nogal generaliseer en ongenuanceerd ben. Maar zo ervaar ik het dus. Dominees die het (op dit punt) goed doen in de GKV bestaan wel, maar zijn echte uitzonderingen die je met een lampje kan zoeken.

door xgnoom op 12 Jan 2004 14:20

quote:

op 12 Jan 2004 12:33:32 schreef Remco II:
[...]
Maar ik kan tegelijkertijd er ook wel inkomen als sommigen zeggen dat het wat erg extreem is wat hij zegt. Zo las ik bijvoorbeeld een zin: "Wie eenmaal het ware geloof ontvangen heeft, is de twijfel voorbij." (blz. 71, bovenaan.) Dan denk ik:
- Het is niet zo dat iemand die het ware geloof ontvangen heeft nooit meer last kan hebben van twijfel, want de duivel zit ook bepaald niet stil met zijn aanvechtingen.
- Maar de waarheid die erin zit: er kan een bijzondere zekerheid ervaren worden, die door Gods Geest wordt gewerkt.

Met deze tweedeling ben ik het wel eens, en deze illustreert tevens ook het grote probleem wat ik heb met diehard-bevindelijken. Die stellen het namelijk scherper dan jij dat hier doet, dat je alleen zeker kunt zijn bij gebleken voldoende geloof en de toeleidnde weg tot Christus ed. Maar van de geloofstwijfel die dit veroorzaakt (andersoortig denk ik dan wat jij hierboven noemt) vind je niet echt iets terug in de bijbel, het getuigenis van mensen die worstelen met hun zekerheid vind je niet terug.
Mijn eerste indruk van het standpunt van Van der Zwaag is dat hij dan ook wel een punt heeft als hij stelt dat bepaalde redeneringen zijn 'dolgedraaid' en noch op de bijbel en de 3 FvE noch op oudvaders gebaseerd zijn, hoewel dat beide vurig beleden wordt.
Mijn eigen ervaring in discussie met 'zware' GG-ers is dat de bijbelse basis van deze redeneringen niet ter discussie gesteld mag worden, als je dat doet ben je een ketter, waarmee je beter niet om kunt gaan uit vrees voor 'besmetting'. Op die manier wordt een echte discussie zorgvuldig vermeden. (Mijn opppervlakkige inschatting is dat de hedendaagse jeugd geen genoegen meer neemt met dit theologische model gebaseerd op intimidatie - wat blijkt uit de jongerenavonden - en echte antwoorden eist.)

Maar je kan er niet onderuit dat de 3FvE nergens spreken over de noodzaak van twijfel over je behoud, maar over twijfel alleen troostend spreekt. Bijv in DL I,16: bij twijfel wegens geloofsslapte hoef je niet in wanhoop te vervallen. Deze taal is toch heel anders dan die uit bevindelijke hoek.

Wat de bevindelijken kwijt zijn is de troost die volgt uit het (mi juiste) adagium 'God kiest voor jou'. Het feit dat je daarvan afhankelijk bent maakt je niet onzeker, maar juist zeker, want God laat je nooit meer los. Ik denk dat dit heel belangrijk is om dat te beseffen, want uit jezelf kun je nooit naar God toe. Het feit dat God naar jou toe gekomen is betekent ook dat Hij je niet meer loslaat. Ook als je twijfelt.
Het is juist deze balans zekerheid en twijfel waar het Fred van Hulst om gaat in zijn boek, waarbij hij en passant het verbondsautomatisme, maar ook wettiscisme, onschadelijk maakt. Alles komt van God, dus al onze eigen regeltjes - en daarmee het elkaar vliegen afvangen - worden onbelangrijk. M.i. klinkt het bevindelijke heel vroom, maar uiteindelijk is het een toevoeging aan wat bijbels noodzakelijk is: Al onze zonden zijn op Christus gevallen, uitsluitend het offer van Christus (en niet ons geloof!) maakt ons zeker van ons behoud, art 22 NGB.

Olvidemos nuestro ser - Alabemos al Señor

door Remco II op 15 Jan 2004 13:57 edit: 17 Jan 2004 14:57

Ik herken jouw ervaringen met de bevindelijken wel, maar ik heb naast negatieve ervaringen ook erg veel positieve ervaringen met ze. Het is zeker niet alleen maar kaf en ketterij wat je daar aantreft!
Als jij het hebt over 'diehard-bevindelijken', dan neem ik aan dat je de uiterste rechter flank van de gereformeerde gezindte bedoelt: de Gereformeerde Gemeenten in Nederland, en de zwaren binnen de Gereformeerde Gemeenten. Van die mensen die in het zwart naar de kerk gaan, en zeggen dat je niet kunt weten of je behouden zult worden. (Het kan zijn dat de Oud-Gereformeerde Gemeenten daar ook onder vallen, maar die ken ik niet zo goed.) Van die mensen die vreselijk zwaar de nadruk leggen op de uitverkiezing en Gods soevereiniteit, en de onmacht van de mens. En die daar op een fatalistische manier mee omgaan. Naar mijn idee heb jij altijd heel sterk de neiging om aan dat soort bevindelijken te denken, als het gaat over bevindelijkheid.
Ik bekijk het zelf meer anders. Bij bevindelijkheid richt ik mijn aandacht niet op de meest extremen. Er zijn ook bevindelijken die het meer zo zien: "Je moet bekeerd/wedergeboren worden. Maar als je gaat zoeken naar God, dan zàl Hij je ook bekeren! Dat heeft hij beloofd." Zo bekijk ik met meer. En daardoor roept het woord 'bevindelijk' bij mij ook meer positieve dan negatieve associaties op. Ik maak dus wel onderscheid tussen belofte (de toezegging in de doop) en vervulling (het daadwerkelijk wedergeboren worden), maar ik ben er een tegenstander van om de beloften krachteloos te maken. Want in dat laatste geval vraag ik mij af waarom kinderen dan nog gedoopt zouden moeten worden. Dan zou je beter een bekeerdendoop kunnen hebben.
(http://www.tabernakel.nl is wel van bevindelijk-gereformeerden, maar niet echt de extreme richting, zo is mijn indruk. Ds. C.G. Vreugdenhil zit er ook bij, zie ik.)

Als ik het heb over de ellendekennis, kan ik behoorlijk zware accenten leggen, zoals je gemerkt hebt. Dat zijn we in vrijgemaakte kring niet zo gewend.
Ik denk dat het goed is als een mens er iets van beseft wat de ellende inhoudt. (...iets van...: ik zeg dat opzettelijk zo, omdat onze ellendekennis altijd maar ten dele zal zijn. Maar niettemin zeg ik: hoe dieper, hoe beter.) Zonder besef van zijn ellendige staat is een mens hoogmoedig. Maar de kennis van de ellende zal hem nederig maken, want die kennis is diep vernederend voor de mens.
Dan zal hij twee dingen gaan ontdekken, waaruit die ellendekennis bestaat:
- dat hij zonden doet,
- en dat hij zondaar is.
Ik heb de indruk dat er wel veel oog is voor het eerste punt, maar dat het tweede punt weinig beseft en beleefd wordt. Het lijkt haast wel alsof onze wortel nog wel goed is, maar dat er af en toe lelijke blaadjes aankomen die eraf geplukt moeten worden. Het tweede punt is ook verreweg het moeilijkste punt. Want met alleen het eerste punt zou je nog kunnen zeggen: "Nou ja, zand erover, en gewoon vrolijk doorgaan." Maar zo kan dat met de zonde niet.
In het tweede punt zit iets diep vernederends voor de mens. Dan zal hij moeten zeggen: "Ik ben een zondaar. Ik heb dezelfde mentaliteit in me zitten als die naar buiten kwam bij de nazi's met hun concentratiekampen. Ook ik ben in staat tot zaken als moorden en verkrachten." Immers, de juiste omstandigheden hoeven er maar te zijn om dat naar buiten te doen komen. Als een mens dat beseft en ervaart, dan ontneemt hem dat wel zijn waan van eigengerechtigheid. Het zou wel eens kunnen zijn dat een mens dan niet meer om genade vraagt om hemzelf, maar om genade om wille van de herstelling van datgene wat God zo volmaakt geschapen heeft. Dan is het niet meer om hemzelf te doen, maar om God. Want van zichzelf zal de mens dan alleen nog maar kunnen walgen.
De Catechismus leert ook duidelijk dat er voortgang is in de ellendekennis. Zie antwoord 115 (Zondag 44): "...dat wij ons leven lang onze zondige aard steeds meer leren kennen..." De ellende is dus geen gepasseerd station, voor wie eens wedergeboren is. (Dat maakt mij tegelijk voorzichtig om zware eisen te stellen aan iemands ellendekennis bij zijn wedergeboorte. W. à Brakel stelt dat bij sommigen bij de wedergeboorte hun ziel overstelpt wordt door de zaligheden en volheid van de Middelaar Jezus Christus, en dat zij geen tijd hebben om te denken aan de gruwelijkheid van hun zonden.)

Er zijn ook nogal wat mensen die een hekel hebben aan het praten over de zonde en de ellende. Zij gaan liever gelijk door naar de verlossing met hun aandacht. (Alsof er in Zondag 1 vr./antw. 2 H.C. gesproken zou worden over slechts twee zaken die gekend moeten worden, in plaats van drie. En dan ga ik er nog vanuit dat ze die Catechismus nog respecteren...) Dat is de invloed van de evangelische beweging. Maar zo blijft een mens in zijn hoogmoed en waan van eigengerechtigheid hangen.
Op pagina 685 van Afwachten of verwachten? lees ik: "...de mensen die zo gretig klaar staan om de aanbieding van Erskine aan te grijpen, maar dan met zakken vol godsdienst bij zich." Dat zegt ds. F. Mallan.
Nu is ds. F. Mallan niet mijn ligging, want hij is van de extreem zware (fatalistische) kant. En de naam van Erskine zou ik zelf er ook niet bij noemen. Maar ik denk wel dat er het gevaar bestaat van de gretig klaar staande mens met zakken vol godsdienst bij zich. (Zakken vol godsdienst, dat staat natuurlijk voor: dunk van eigen vroomheid.) En door de sterke invloed die de evangelische beweging in de vrijgemaakte kerken heeft, en het weinig daar tegenin gaan door vrijgemaakte predikanten, is dat gevaar in onze kerk ook levensgroot.

(Een duidelijk voorbeeld van punten onder vrijgemaakte geloofsgenoten waar ik me aan bezeer vind je in deze discussie.)

Kortom: we hebben een onderwerp bij de kop waar erg veel aan vast zit, en waar erg veel over te zeggen valt.

door Qohelet op 16 Jan 2004 05:31

Remco II,

Een groot deel van je kritiek op de bevindelijkheid en de prediking in de GKv kan ik wel delen. Wat mij tegenstaat in de GG is de manier waarop de bevindelijkheid verworden is tot een systeem, of een shibbolet. Zondekennis moet zondebeleving zijn, en die beleving moet een minimum impact hebben, anders is het niet echt of diep genoeg.

Het boek Afwachten of verwachten? van Van der Zwaag heb ik bijna uit Voor een groot deel ben ik het eens met zijn kritiek op de Ger.Gem. Tegelijk zie ik ook wel de gevaren van de vrijgemaakte insteek. Ik geloof dat de vrijgemaakte dogmatiek het over het algemeen bij het rechte eind heeft, maar de accenten in de prediking zijn riskant. Inderdaad is er de laatste tijd weinig aandacht voor dat we in wezen zondaar zíjn. Op die manier blijft er van de genadeprediking op den duur ook maar weinig over. Want wat is genade nog als de ellende wel meevalt?

Sinds kort woon ik in de VS en ben lid van de PRC, een kerkgenootschap dat ook door Van der Zwaag behandeld wordt. Daar is de ellendeprediking wel aanwezig (en zelf "hyper-calvinistisch", al onkent de PRC professor Engelsma dat, zie Van der Zwaag in hoofdstuk 4.1.14 (geloof ik) ); maar tegelijk is ze mechanisch geworden. Ik weet niet wat ik kwalijker vind: een niet-doorvoelde ellendeprediking of geen ellendeprediking.

als iemand eet en drinkt en het goede geniet bij al zijn zwoegen, dan is dat een gave Gods.

door Remco II op 16 Jan 2004 22:33 edit: 16 Jan 2004 22:38

op 16 Jan 2004 05:31:36 schreef Qohelet:
Remco II,

Een groot deel van je kritiek op de bevindelijkheid en de prediking in de GKv kan ik wel delen. Wat mij tegenstaat in de GG is de manier waarop de bevindelijkheid verworden is tot een systeem, of een shibbolet. Zondekennis moet zondebeleving zijn, en die beleving moet een minimum impact hebben, anders is het niet echt of diep genoeg.

Het boek Afwachten of verwachten? van Van der Zwaag heb ik bijna uit Voor een groot deel ben ik het eens met zijn kritiek op de Ger.Gem. Tegelijk zie ik ook wel de gevaren van de vrijgemaakte insteek. Ik geloof dat de vrijgemaakte dogmatiek het over het algemeen bij het rechte eind heeft, maar de accenten in de prediking zijn riskant. Inderdaad is er de laatste tijd weinig aandacht voor dat we in wezen zondaar zíjn. Op die manier blijft er van de genadeprediking op den duur ook maar weinig over. Want wat is genade nog als de ellende wel meevalt?

Sinds kort woon ik in de VS en ben lid van de PRC, een kerkgenootschap dat ook door Van der Zwaag behandeld wordt. Daar is de ellendeprediking wel aanwezig (en zelf "hyper-calvinistisch", al onkent de PRC professor Engelsma dat, zie Van der Zwaag in hoofdstuk 4.1.14 (geloof ik) ); maar tegelijk is ze mechanisch geworden. Ik weet niet wat ik kwalijker vind: een niet-doorvoelde ellendeprediking of geen ellendeprediking.

Ik denk inderdaad wel eens dat de bevindelijkheid te veel een rationeel en vastgelegd systeem is in de bevindelijk-gereformeerde hoek. Dat kom ik bij de apostelen zo niet tegen. Daar is de aandacht niet zo theoretisch. Maar het wedergeboren léven vind je er des te meer!
Ik denk daarom ook wel eens dat het niet zo veel zin heeft om een complete standenleer te ontwikkelen, zoals ds. A. Moerkerken die heeft. Dat richt de aandacht van de mens te veel op zichzelf. Wie echter onder de ware apostolische prediking zit, die bevindt zich in het krachtenveld van Gods Geest. Die zal ook ondervinden wat dat met hem doet. Helaas vrees ik dat die ware apostolische prediking veel te weinig gevonden wordt.

In De prediking van het Evangelie schrijft ds. C. Harinck ook over Amerika. Ds. H Hoeksema noemt hij daar, die een hypercalvinistisch standpunt had, en dus heel erg redeneerde vanuit de uitverkiezing. Net zoals de in de Gereformeerde Gemeenten in Nederland ook doen. Al verwacht ik niet dat Hoeksema zo ontzettend zwaar was als zij. Hoeksema was van de Christian Reformed Church.

door Qohelet op 20 Jan 2004 19:51

quote:

op 16 Jan 2004 22:33:56 schreef Remco II:
[...]
Ik denk inderdaad wel eens dat de bevindelijkheid te veel een rationeel en vastgelegd systeem is in de bevindelijk-gereformeerde hoek. Dat kom ik bij de apostelen zo niet tegen. Daar is de aandacht niet zo theoretisch. Maar het wedergeboren léven vind je er des te meer!
Ik denk daarom ook wel eens dat het niet zo veel zin heeft om een complete standenleer te ontwikkelen, zoals ds. A. Moerkerken die heeft. Dat richt de aandacht van de mens te veel op zichzelf. Wie echter onder de ware apostolische prediking zit, die bevindt zich in het krachtenveld van Gods Geest. Die zal ook ondervinden wat dat met hem doet. Helaas vrees ik dat die ware apostolische prediking veel te weinig gevonden wordt.

Helemaal mee eens. Het gevaar van bevindelijkheid is, dat mensen regels/normen kunnen gaan opleggen aan de (uiterlijke) werking van dat krachtveld. Dat is m.i. de kern van een standenleer of een focus op de "vierschaarervaring". Het krachtveld van Gods Geest is ruim en veelkleurig.

quote:

In De prediking van het Evangelie schrijft ds. C. Harinck ook over Amerika. Ds. H Hoeksema noemt hij daar, die een hypercalvinistisch standpunt had, en dus heel erg redeneerde vanuit de uitverkiezing. Net zoals de in de Gereformeerde Gemeenten in Nederland ook doen. Al verwacht ik niet dat Hoeksema zo ontzettend zwaar was als zij. Hoeksema was van de Christian Reformed Church.

Ja, maar Hoeksema scheidde zich af van de CRC: de aanleiding voor het conflict (in 1924) was dat hij te zwaar zou preken. Nog altijd staat "Hoeksema's kerk" (de PRC) op zijn standpunt en keert zich fel tégen de CRC, met het verwijt van Arminianisme (en recentelijk, terecht denk ik, het verwijt van schriftkritiek).

De kritiek van Hoeksema op de bevindelijkheid (bijv. de Netherlands Reformed Church) is ongetwijfeld, dat ze teveel neigt naar subjectivisme. De PRC theologie is wat dat betreft bijzonder, omdat er enerzijds nadruk wordt gelegd op soevereine verkiezing en een verbond met de uitverkorenen; anderzijds wordt de prediking beschouwt als een objectieve eed van God dat Hij zijn uitverkorenen zal redden.

De moeite zit, lijkt mij, in het gegeven dat de beloften als objectief gepreekt worden maar niet objectief toegepast kunnen/mogen worden. Zelfs na een half jaar lid te zijn geweest van deze kerken, ben ik er nog niet achter hoe een evenwicht gevonden wordt in deze paradox.